پاملا براون، مجری شبکه سی‌ان‌ان که در ماه ژوئیه موفق به دسترسی برای حضور در ناو هواپیمابر «یواس‌اس آبراهام لینکلن» شده بود، روایتی تکان‌دهنده از شرایط و وضعیت روحی کارکنان این ناو نوشت.

براون در مطلبی جامع، ضمن تشریح تجربیات خود، به پیام‌های متنی دریافتی از سوی خدمه ناو لینکلن پرداخت. این ناو هواپیمابر که نزدیک به نه ماه است در مأموریت به سر می‌برد، در پی انتشار اخباری مبنی بر شرایط وخیم و حتی گزارش‌هایی از تلاش چند ملوان برای پریدن به داخل دریا، به موضوعی داغ در گفتگوها تبدیل شده است.

براون می‌گوید واقعیتِ آنچه در ناو «یواس‌اس آبراهام لینکلن» می‌گذرد، به سادگیِ آن چیزی نیست که در رسانه‌ها مطرح می‌شود.

براون نوشت: «این مطلب را می‌نویسم زیرا بخش عمده‌ای از پوشش خبری اخیر درباره ناو لینکلن بر شرایط نامناسب و مشکلات سلامت روان متمرکز بوده است؛ و آن روایت‌ها واقعی و حائز اهمیت هستند. اگرچه فرصت نداشتم تمام زوایای پنهان و آشکار کشتی را ببینم یا با تک‌تکِ حدود ۵۰۰۰ نفر از خدمه صحبت کنم، اما نیروی دریایی به ما اجازه داد تا حد زیادی آزادانه در ناو تردد کنیم و با هر کسی که می‌خواهیم گفتگو کنیم. ما همچنین تلاش کردیم تا در آن فرصت کوتاه، تا جای ممکن همه چیز را ببینیم.»

«سه روز حضور در ناو لینکلن و گفتگو با ده‌ها ملوان اعم از افسران و درجه‌داران تصویری پیچیده‌تر از یک روایت واحد را پیش رویم گذاشت: سختی‌های واقعی در کنار تاب‌آوریِ حقیقی؛ گاهی در یک فرد واحد و گاهی حتی در یک جمله.»

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور، و پیت هگسث، وزیر دفاع، به خاطر اظهارات اخیرشان درباره این ناو هواپیمابر مورد انتقاد قرار گرفته‌اند.

روز جمعه، خبرنگاری از ترامپ پرسید: «آیا مدت زمان این مأموریت‌ها بیش از حد طولانی شده است؟»

ترامپ پاسخ داد: «نه، نه، نه؛ اصلاً هم طولانی نبوده است.»

هگسث نیز مدعی شد که گزارش‌های مربوط به ناو لینکلن، تصویری «کاملاً نادرست» از شرایط و روحیه حاکم بر آن ارائه داده‌اند.

براون نوشت: «این دیدگاه به مذاق بسیاری از ملوانانی که با آن‌ها در ارتباط هستم خوش نیامد؛ و درک این نکته مهم است که واقعیت، بسیار پیچیده‌تر از یک اظهارنظر کوتاه و رسانه‌ای است.»

در خصوص شرایط موجود، یکی از ملوانان در پیامی به براون گفت: «وضعیت خوراکی‌ها از نظر قابلیت مصرف کمی بهتر شده است؛ اگر چند ماه پیش از من می‌پرسیدید، می‌گفتم خیلی‌ها به خاطر کیفیت غذا وزن کم می‌کردند.»

براون نوشت: «این نقد و بررسیِ «پنج‌ستاره» نیست؛ اما آن بحرانی هم که در برخی گزارش‌ها القا شده، وجود ندارد. »

ملوان دیگری به براون گفت: «مدتی است که در بخش‌هایی از کشتی شاهد کپک سیاه هستیم»؛ هرچند براون در جریان بازدید خود چنین چیزی مشاهده نکرد.

جان توریگو، عکاس خبری سی‌ان‌ان، شرایط را این‌گونه توصیف کرد: «هر زمان که می‌خواستم می‌توانستم با آب گرم دوش بگیرم؛ عالی بود و هیچ محدودیتی برای مدت‌زمان استفاده وجود نداشت. بله، کپک و لوله‌های فرسوده را دیدم. آیا قابل پیش‌بینی بود؟ قطعاً، با توجه به مدت‌زمان حضور در دریا. از سطح بالای حرفه‌ای‌گری این ملوانان شگفت‌زده شدم.»

و در مورد روحیه کلی، براون نوشت مسئله‌ای که بیش از همه بر این خدمه (که عمدتاً جوانان بیست و چندساله هستند) فشار می‌آورد، نبودِ تاریخی مشخص برای پایان مأموریت است.

ملوانی در پیامی به براون گفت: «دلیل اصلی اینکه این مأموریت تا این حد دشوار و آزاردهنده شده، این است که قرار نبود ما برای جنگیدن به اینجا بیاییم.»

او افزود: «وقتی برای اولین بار متوجه شدیم قرار است عملیات رزمی انجام دهیم، قرار بود مأموریتی دو هفته‌ای باشد؛ اما متأسفانه به هفت ماه کشیده شد… اول گفتند برای کمک به معترضان ایرانی آمده‌ایم، بعد گفتند برای خلع سلاح هسته‌ای ایران اینجا هستیم و حالا می‌گویند برای پشتیبانی از یک محاصره دریایی آمده‌ایم. هدفِ این کار هم مدام تغییر می‌کند و یکدست نیست… تمدیدهای پیاپی مأموریت، مایه دلسردی شدید است و بر زندگی عزیزانمان که تا زمان بازگشت ما زندگی‌شان در حالت تعلیق مانده، تأثیر می‌گذارد.»

مجموع این موارد یعنی تجربه شخصی براون در عرشه ناو لینکلن و مکاتباتش با افراد حاضر در آن او را به این نتیجه رساند که ماجرا بسیار پیچیده‌تر و خاکستری‌تر از آن است که بتوان آن را صرفاً سیاه یا سفید دید.

براون نوشت: «ما در دورانی زندگی می‌کنیم که روایت‌ها به‌سرعت ساده‌سازی و تک‌بعدی می‌شوند: یا می‌گویند وضعیت کشتی فاجعه‌بار است و یا ادعا می‌کنند که گزارش‌ها اغراق‌آمیز بوده است. هیچ‌کدام از این دو دیدگاه دقیق نیست. شرایط ابتدا بد بود و بعد بهتر شد. روحیه برخی پایین است و برخی دیگر وضعیت مناسبی دارند؛ و آنچه بیش از همه بر روحیه آن‌ها تأثیر می‌گذارد نه وجود کپک، بلکه بلاتکلیفی طولانی‌مدت درباره زمان بازگشت به خانه است.»

او افزود: «این یک ناامیدی بزرگ است که ادامه دارد، بر عزیزان ما تاثیر می‌گذارد و زندگی‌شان را تا زمان بازگشت ما در حالت تعلیق نگه داشته است. نبود اطلاعات باعث می‌شود چیزی برای گفتن به خانواده‌هایمان نداشته باشیم که همه این‌ها را به یک دردسر بزرگ تبدیل می‌کند.»

این خبرنگار نوشته فرماندهان به او گفته‌اند به این دلیل از تعیین تاریخ بازگشت قطعی خودداری کرده‌اند که قبلا به ملوانان امید کاذب داده بودند.

پاملا براون در این باره روایت کرد: پس از رفتن من، یک ملوان با پوشیدن جلیقه نجات خود را به دریا انداخت، سپس بر اساس گفته شاهدان عینی، جلیقه و چکمه‌هایش را را در آب درآورد. او با بالگرد نجات داده شد. نشریه میلیتری تایمز بر اساس گزارش‌های اعضای خانواده اقدامات مشابه دیگر را گزارش کرده است. حوادث پریدن به دریا مختص ناو لینکلن نیست و مشکلات سلامت روان دلایل متعددی دارد اما این مورد تقریبا به یقین ملوانی بود که مدت زیادی پریشانی و اضطراب تحمل کرده است.

نیروی دریایی می‌گوید که بحران فراگیر سلامت روان در کشتی وجود ندارد. این ممکن است از نظر فنی درست باشد اما همچنان اصل موضوع را نادیده می‌گیرد که در یک ناو ۵ هزار نفر نیرو، بر اساس شغل، سن و درجه این مشکل به طور گسترده‌ای متفاوت بروز پیدا می‌کند اما به وضوح برخی از ملوانان درگیر آن هستند.

یک مقام نیروی دریایی به براون گفته است که افکار خودکشی معمولا اندکی پس از ورود به کشتی افزایش می‌یابد و سپس با عادت کردن ملوانان کاهش می‌یابد. این مقام گفت که این روند در ناو آبراهام لینکلن نیز صادق بوده است. خبرنگار سی‌ان‌ان نوشته پس از آن که ملوانی را در حال گریه کردن در اتاقی پیدا کردند که می‌گفت می‌خواهد خودکشی کند، پیام‌های او به همکارش را بررسی کرد که درباره نیاز به مشاوره خودکشی بود.

ناو «یواس‌اس آبراهام لینکلن» با ثبت بیش از ۲۴۰ روز حضور بی‌وقفه در دریا، رکورد جدیدی از خود بر جای گذاشت.

در هفته‌های اخیر، خانواده‌ها نگرانی خود را نسبت به مشکلات سلامت روان برخی از نیروهای نظامی مستقر در منطقه ابراز کرده‌اند. فرمانده ستاد مرکزی ایالات متحده (سنتکام) که بر عملیات نظامی آمریکا در خاورمیانه نظارت دارد، روز جمعه با نیروهای مستقر در ناو هواپیمابیمار «یواس‌اس آبراهام لینکلن» دیدار کرد. انتظار می‌رود ناو «یواس‌اس جورج واشنگتن» جایگزین این ناو هواپیمابر شود.