پیروزی دو بر صفر استقلال برابر سپاهان بیش از هر چیز با گل‌های زودهنگام یاسر آسانی و اسماعیل قلی‌زاده به چشم آمد، اما حفظ این نتیجه در هشتاد دقیقه باقی‌مانده بدون نمایش منسجم بخش دفاعی امکان‌پذیر نبود. سپاهان بعد از دریافت دو گل جلو کشید و مالکیت بیشتری به دست آورد، ولی استقلال اجازه نداد گردش توپ طلایی‌پوشان به موقعیت‌های متوالی در محوطه جریمه تبدیل شود و کنترل مسابقه را از دست نداد.

سهراب بختیاری‌زاده بار دیگر رستم آشورماتوف، عارف آقاسی و سامان فلاح را در قلب دفاع قرار داد. این سه نفر در یک خط ثابت و منفعل نماندند و متناسب با محل توپ، فاصله خود را با خط میانی کم کردند. هر زمان یکی از آنها برای فشار روی مهاجم یا هافبک سپاهان جلو رفت، دو مدافع دیگر عمق را پوشش دادند و مانع شکل گرفتن فضایی شدند که بازیکنان سرعتی حریف بتوانند از آن استفاده کنند.

آشورماتوف بیشتر وظیفه هدایت خط و کنترل عمق را بر عهده داشت، آقاسی با خروج‌های به‌موقع حملات را پیش از رسیدن به منطقه خطر متوقف می‌کرد و فلاح نیز در نبردهای نزدیک و پوشش فضای پشت مدافع کناری موثر بود. هماهنگی این سه نفر باعث شد سپاهان با وجود استفاده از مهدی لیموچی، رضا جعفری و محمدمهدی لطفی نتواند حبیب فرعباسی را با موقعیت‌های روشن و پیاپی روبه‌رو کند.

ضلع جلویی این ساختار امیرمحمد رزاقی‌نیا بود. هافبک جوان استقلال میان خط دفاع و هافبک حرکت می‌کرد، توپ‌های سرگردان را جمع می‌کرد و به محض تغییر مالکیت، نخستین مسیر پاس سپاهان به مرکز زمین را می‌بست. او در بسیاری از صحنه‌ها پیش از آنکه مدافعان مجبور به خروج از جای خود شوند، حمله حریف را کند کرد و فرصت داد آرایش آبی‌ها دوباره شکل بگیرد و فاصله خطوط حفظ شود.

نقش صالح حردانی و حسین گودرزی نیز در کامل شدن این نقشه کم‌رنگ نبود. هر دو بازیکن هنگام حمله جلو می‌رفتند، اما پس از لو رفتن توپ با سرعت به عقب برمی‌گشتند و کناره‌های سه مدافع مرکزی را می‌بستند. این رفت‌وبرگشت مداوم استقلال را قادر ساخت با نفرات کافی حمله کند و هنگام دفاع نیز در عرض زمین کمبود بازیکن نداشته باشد، مسئله‌ای که مسیر ارسال‌ها و نفوذهای سپاهان را محدود کرد.

استقلال اکنون پس از سه هفته هنوز گلی دریافت نکرده و این آمار حاصل همکاری تمام خطوط است، با این حال لوزی آشورماتوف، آقاسی، فلاح و رزاقی‌نیا مرکز ثقل این استحکام به شمار می‌رود. آزمون بعدی برابر فولاد و مهاجمانی است که در آبادان سه گل زدند و روی ضربات ایستگاهی خطرناک نشان دادند. اگر این ساختار در اهواز نیز پابرجا بماند، می‌توان آن را امضای نخست تیم سهراب در فصل جدید دانست.