افراد مطلع گفتند که مقامات ارشد ضداطلاعات در اف.‌بی.‌آی و سیا تاکنون در برابر این خواسته‌ها مقاومت کرده‌اند و این تلاش عمدتا ناموفق بوده است. این افراد گفتند که مقامات آمریکایی هنوز نمی‌توانند در مورد اساسی‌ترین جزئیات از جمله چگونگی ایجاد، نگهداری و ایمن نگه داشتن فهرستی از آنچه که به عنوان عوامل تهدید اطلاعات خارجی شناخته می‌شوند، به توافق برسند.

این درگیری همچنین نشان دهنده روابط پرتنش بین دفتر مدیر اطلاعات ملی آمریکا و اف.‌بی.‌آی و سیا است. با حضور بیل پولت که از سوی ترامپ برای سمت مدیر اداره اطلاعات ملی آمریکا معرفی شد و هیچ تجربه اطلاعاتی قبلی ندارد، مقامات به طور فزاینده‌ای در مورد نحوه برخورد اداره اطلاعات ملی آمریکا با چنین اسراری محتاط هستند.

برای اف.‌بی.‌آی، چنین فهرست اصلی از اهداف جاسوسی شامل کسانی‌ است که این اداره می‌خواهد در مورد آنها تحقیق و شاید روزی آنها را دستگیر کند. برای سیا، این فهرست شامل تعداد قابل توجهی از دارایی‌های بالقوه خواهد بود.

برخی از مقامات اطلاعاتی فعلی و سابق نگرانند که جمع‌آوری جزئیات شناسایی در مورد برخی از حساس‌ترین پرونده‌ها، ممکن است تحقیقات و عملیات اطلاعاتی طولانی‌مدت را به خطر بیندازد. هویت این اهداف، اسراری است که به دقت محافظت می‌شود و حتی از اکثر پرسنل درون سازمان‌های خودشان نیز پنهان نگه داشته می‌شود.

یکی از مقامات دفتر پولت که خواست نامش فاش نشود، گفت که این امر صرفا پیروی از دستورالعملی است که ترامپ در دوره اول خود، صادر کرده بود. این مقام مطلع گفت که تلاش برای نظارت بر همکاری و اشتراک‌گذاری اطلاعات، طبق قانونی که این دفتر را ایجاد کرده، الزامی است و کار اطلاعاتی را بهبود می‌بخشد.

تعریف واشنگتن از عوامل تهدید اطلاعاتی خارجی عمدا گسترده است و شامل موارد بسیار بیشتری از جاسوسان سنتی و افسران سرویس اطلاعاتی از کشورهای خارجی می‌شود. این اصطلاح معمولا گروه‌های جنایی بین‌المللی، هکرها یا شرکت‌ها و نهادهای خارجی را نیز در بر می‌گیرد و برخی از اختلافات داخلی بر سر این است که کدام افراد باید یا نباید در چنین فهرست اصلی باشند.

طرفداران این طرح چیزی شبیه به یک فهرست مراقبت برای مظنونان تروریستی را در نظر دارند؛ فهرستی که به ایالات متحده اجازه می‌دهد با داشتن مجموعه‌ای از آژانس‌های دیگر که دائما اطلاعات را به اشتراک می‌گذارند و سفرها و سایر تحرکات را علامت‌گذاری می‌کنند، مکان‌های آنها را در سراسر جهان به صورت فوری ردیابی کند. به گفته مقامات فعلی و سابق اطلاعاتی آمریکا، برای شکارچیان جاسوس باتجربه، واقعیت‌های عملی چنین برنامه‌ای می‌تواند خطر افشای اطلاعات افراد تحت بررسی را به شدت افزایش دهد، به ویژه برای کسانی که توسط سرویس‌های اطلاعاتی خارجی آموزش دیده‌اند تا علائم نظارت یا منافع تحقیقاتی را مشاهده کنند.

مانع دیگر این است که برخی از اطلاعات مربوطه تحت اختیار دادگاه نظارت بر اطلاعات خارجی به دست آمده است و این اطلاعات به شدت محدود شده و قرار نیست به اشتراک گذاشته شود.

مقامات دولت ترامپ، یادداشت شماره ۷ ریاست جمهوری را به این معنی تفسیر کرده‌اند که دفتر مدیر اطلاعات ملی آمریکا باید به برخی از حساس‌ترین اهداف ضداطلاعاتی دسترسی کامل داشته باشد.

طبق این دستورالعمل، ترامپ به آژانس‌های فدرال دستور داد تا «اطلاعات کامل، دقیق و به موقع در مورد عوامل تهدید امنیت ملی را به طور قانونی شناسایی، ادغام و در دسترس قرار دهند.»

این یادداشت همچنین به روسای آژانس‌ها دستور می‌دهد که اطلاعات ارزیابی شده در مورد عوامل تهدید امنیت ملی را در سیستم‌های امن مربوط نگهداری و در دسترس قرار دهند.

اما نگرانی‌ها در مورد نحوه برخورد دفتر مدیر اطلاعات ملی ایالات متحده با چنین اطلاعاتی، اکنون که توسط پولت رهبری می‌شود، افزایش یافته است.