هر چهار سال یکبار با پایان جام جهانی، بازار نقلوانتقالات فوتبال جهان وارد مرحلهای متفاوت میشود. بسیاری از باشگاههای بزرگ اروپا خریدهای خود را بر اساس عملکرد بازیکنان در این تورنمنت نهایی میکنند و درخشش در بزرگترین رویداد فوتبالی جه...
هر چهار سال یکبار با پایان جام جهانی، بازار نقلوانتقالات فوتبال جهان وارد مرحلهای متفاوت میشود. بسیاری از باشگاههای بزرگ اروپا خریدهای خود را بر اساس عملکرد بازیکنان در این تورنمنت نهایی میکنند و درخشش در بزرگترین رویداد فوتبالی جهان، مسیر حرفهای بسیاری از ستارهها را تغییر میدهد.
جام جهانی ۲۰۲۶ برای فوتبال ایران نه تنها سکوی پرتابی برای ملیپوشان نبود بلکه حتی نتوانست نام یک بازیکن را وارد فهرست خرید باشگاههای خارجی کند.
تیم ملی فوتبال ایران با هدایت امیر قلعهنویی در مرحله گروهی مقابل بلژیک، نیوزیلند و مصر شکست نخورد و با سه تساوی به کار خود پایان داد. نتایجی که از نگاه سرمربی تیم ملی دستاوردی ارزشمند تلقی میشود.
با این حال، آنچه امروز در بازار نقلوانتقالات دیده میشود، نشان میدهد این نتایج هیچ بازتابی در فوتبال حرفهای جهان نداشته است. نه خبری از پیشنهادهای بزرگ برای ستارههای ایران است و نه حتی شایعات جدی درباره انتقال ملیپوشان به لیگهای معتبر اروپا شنیده میشود. اتفاقی که در پایان هر جام جهانی برای بسیاری از تیمهای حاضر در این رقابتها کاملاً طبیعی است.
شاید مهمترین نشانه این شرایط، وضعیت دو کاپیتان تیم ملی باشد. مهدی طارمی و علیرضا جهانبخش که فصل گذشته هم در فوتبال اروپا توپ می زدند هنوز تکلیف آینده باشگاهی خود را مشخص نکردهاند و این روزها به جای حضور در تمرینات پیشفصل یک تیم جدید، به صورت انفرادی تمرین میکنند تا شاید پیشنهادی مناسب از فوتبال اروپا دریافت کنند.
این در حالی است که در سال های نه چندان دور، مهدی طارمی یکی از جذابترین مهاجمان بازار نقلوانتقالات محسوب میشد و نام او در کنار باشگاههای بزرگ اروپایی مطرح میشد. امروز اما شرایط تغییر کرده و خبری از صف مشتریان سرشناس برای جذب مهاجم اول تیم ملی ایران نیست. علیرضا جهانبخش نیز شرایطی مشابه را تجربه میکند و همچنان در انتظار پیشنهاد مناسبی برای ادامه حضورش در فوتبال اروپا است اما تا اینجای تابستان مشخص نیست کاپیتان ها دقیقا کجا هستند و چگونه تمرین می کنند!
سکوت بازار نقلوانتقالات درباره ملیپوشان ایران را میتوان از زوایای مختلف بررسی کرد. از افزایش میانگین سنی تیم ملی گرفته تا کیفیت فنی نمایش بازیکنان در جام جهانی و ناتوانی آنها در ثبت عملکردی که بتواند نگاه استعدادیابها و مدیران ورزشی باشگاههای معتبر را به خود جلب کند.
شاید سه تساوی برابر بلژیک، نیوزیلند و مصر از منظر کادر فنی به معنای شکستناپذیری و یک موفقیت قابل دفاع برای امیر قلعه نویی و گروه فنی اش باشد، اما بازار حرفهای فوتبال جهان معیارهای متفاوتی برای ارزشگذاری بازیکنان دارد. در این بازار، نمایشهای تعیینکننده، کیفیت فردی، خلق تفاوت در مسابقات بزرگ و توانایی تغییر نتیجه بازیهاست که ارزش یک بازیکن را افزایش میدهد؛ موضوعی که به نظر میرسد در جام جهانی ۲۰۲۶ برای ملیپوشان ایران رخ نداد.
فوتبال ایران همچنان سهمی از تب نقلوانتقالات ندارد؛ سهمی که حتی کاپیتانهای تیم ملی نیز نتوانستهاند از آن بهرهمند شوند و این شاید گویاترین تصویر از جایگاه امروز فوتبال ایران در ویترین بزرگ فوتبال جهان باشد.
