بلومبرگ در خصوص احتمال وقوع جنگ بزرگ ناتو و روسیه خبر داد و نوشت با افزایش نگرانیها درباره احتمال درگیری نظامی میان روسیه و ناتو، آلمان در حال بررسی توان نظام درمانی خود برای مواجهه با شرایط جنگی، حملات پهپادی، حملات سایبری و ورود گسترده...
بلومبرگ در خصوص احتمال وقوع جنگ بزرگ ناتو و روسیه خبر داد و نوشت با افزایش نگرانیها درباره احتمال درگیری نظامی میان روسیه و ناتو، آلمان در حال بررسی توان نظام درمانی خود برای مواجهه با شرایط جنگی، حملات پهپادی، حملات سایبری و ورود گسترده مجروحان است.
مقامهای این کشور هشدار دادهاند که زیرساختهای درمانی آلمان برای چنین سناریویی آمادگی کافی ندارند و در صورت وقوع جنگ، بیمارستانهای نظامی بهسرعت با کمبود ظرفیت مواجه خواهند شد.
در همین راستا، ارتش آلمان و نهادهای دولتی در حال ارزیابی بیمارستانها، زیرساختهای پزشکی و زنجیره تأمین دارو و تجهیزات هستند. یکی از مراکزی که بار دیگر مورد توجه قرار گرفته، یک مرکز درمانی زیرزمینی در شهر اولم در جنوبغربی آلمان است که در دوران جنگ سرد ساخته شد.
این مرکز در سال ۱۹۷۹ و با هدف ادامه درمان نظامیان مجروح در صورت وقوع حمله اتمی احداث شد و ظرفیت اسکان حداکثر ۲ هزار نفر برای ۹۰ روز را داشت. این مجموعه نزدیک به سه دهه بلااستفاده مانده، اما ارتش آلمان اکنون امکان فعالسازی مجدد آن را بررسی میکند. با این حال، نوسازی سامانههای قدیمی تهویه و برق این مرکز به میلیونها یورو هزینه نیاز دارد.
«بوریس پیستوریوس»، وزیر دفاع آلمان، هشدار داده است که روسیه ممکن است تا سال ۲۰۲۹ در موقعیتی قرار گیرد که توان حمله به خاک کشورهای عضو ناتو را داشته باشد. در چنین شرایطی، آلمان به دلیل موقعیت جغرافیایی خود در مرکز اروپا، میتواند به یکی از مسیرهای اصلی انتقال نیروهای ناتو و همچنین محل درمان مجروحان جنگی تبدیل شود.
در یکی از سناریوهای بررسیشده از سوی ارتش آلمان، در صورت حمله روسیه به خاک یکی از کشورهای عضو ناتو، ممکن است روزانه تا هزار سرباز مجروح وارد آلمان شوند. پنج بیمارستان نظامی این کشور در چنین شرایطی بهسرعت به ظرفیت کامل خود میرسند و بیمارستانهای غیرنظامی نیز بر اساس قوانین آلمان موظف خواهند بود در زمان جنگ به درمان مجروحان کمک کنند.
این وضعیت میتواند فشار بیسابقهای بر نظام درمانی آلمان وارد کند و حتی بیمارستانها را ناچار به اولویتبندی میان درمان نظامیان و غیرنظامیان کند.
بندیکت فریمرت، مدیر پزشکی و فرمانده بیمارستان نظامی اولم، درباره آمادگی نظام درمانی آلمان میگوید: «آیا نظام سلامت ما برای این وضعیت آماده است؟ تنها پاسخ این است: خیر.»
یکی دیگر از نگرانیهای اصلی، کمبود پزشکان و جراحانی است که تجربه درمان مجروحان جنگی را داشته باشند. برآورد میشود تنها چند صد پزشک در آلمان تجربه رسیدگی به جراحات ناشی از جنگ را دارند.
ارتش آلمان و انجمن جراحی سوانح آلمان برای جبران این کمبود، دورههایی را برای جراحان غیرنظامی برگزار میکنند که در آنها نحوه درمان مجروحان جنگی و مدیریت حوادث با تلفات گسترده آموزش داده میشود.
ساسخا فلوهه، دبیرکل انجمن جراحی سوانح آلمان، میگوید زمانی که این همکاری در سال ۲۰۱۷ آغاز شد، تصور میشد آلمان در یک محیط امنیتی نسبتاً باثبات قرار دارد؛ اما جنگ اوکراین و تغییر شرایط امنیتی اروپا موجب افزایش شدید تقاضا برای این دورهها شده است.
دورههای پیشرفتهتر که شامل آموزش عملی با استفاده از اجساد و خوکهای بیهوششده است، تنها ظرفیت آموزش ۵۰ تا ۱۰۰ جراح در سال را دارد.
بلومبرگ در بخشی از گزارش خود به یکی از تدارکات ارتش آلمان برای مواجهه با فجایع جنگ احتمالی ناتو و روسیه اشاره کرد و نوشت، بر اساس برنامه ارتش آلمان، در صورت وقوع جنگ، نیروهای پزشکی نظامی ابتدا مجروحان را در مناطق نزدیک به خط مقدم درمان و سپس آنها را به داخل آلمان منتقل میکنند. پس از ورود مجروحان، مقامهای ایالتی آنها را میان بیمارستانهای غیرنظامی توزیع خواهند کرد.
طبق این گزارش، علیرغم تدارکات آمریکا، در شرایط کنونی اطلاعات و ظرفیتها همچنان پراکنده است و مشخص نیست در زمان بحران، متخصصان مورد نیاز در کدام مناطق در دسترس خواهند بود یا پزشکان و پرستارانی که همزمان نیروی ذخیره ارتش یا داوطلب سازمانهای امدادی هستند، چگونه باید در محاسبات نیروی انسانی لحاظ شوند.
آمادگی برای جنگ تنها به ظرفیت بیمارستانها محدود نمیشود. زنجیره تأمین دارو، تجهیزات پزشکی و نیروی انسانی نیز از نقاط آسیبپذیر نظام درمانی آلمان به شمار میرود.
شرکت زیستفناوری CSL برآورد کرده است که در برخی مناطق ممکن است تا ۲۰ درصد کارکنانش در صورت وقوع بحران بهعنوان نیروی ذخیره یا داوطلب فراخوانده شوند.
این شرکت همچنین نگران احتمال فراخواندن رانندگان کامیون از سوی کشورهای اروپای شرقی است؛ موضوعی که میتواند حملونقل و تأمین مواد اولیه و محصولات پزشکی را با مشکل مواجه کند.
یکی از نگرانیهای مهم، تولید داروهای مورد نیاز برای درمان مجروحان است. برای تولید برخی داروهای مورد استفاده در جراحیهای مربوط به تروما، ابتدا باید پلاسمای خون جمعآوری و فرآوری شود؛ فرآیندی که ممکن است تا یک سال طول بکشد. از سوی دیگر، عمر محدود این محصولات امکان ایجاد ذخایر بسیار بزرگ را کاهش میدهد.
آنگرت ویتیخ-هوفر، مدیر CSL در آلمان، اتریش و سوئیس، میگوید در صورت ورود مجروحان جنگی به آلمان در مقیاسی که ارتش پیشبینی کرده است، «هیچکس آماده نخواهد بود؛ نه ما و نه رقبای ما.»
بیمارستانها نیز در حال بررسی راههای افزایش ذخایر دارو و تجهیزات هستند. با این حال، به بیمارستانهای آلمان توصیه میشود تنها ذخیره حدود شش هفتهای داروهای مورد نیاز بخش مراقبتهای ویژه را نگهداری کنند.
بیمارستانهای بزرگ آلمان علاوه بر ظرفیت درمانی، در حال بررسی راههای حفاظت فیزیکی از ساختمانها در برابر حملات احتمالی هستند.
مایکل آی، متخصص حوزه سلامت در شرکت پیدبلیوسی، هشدار میدهد که وابستگی اقتصاد آلمان به زنجیرههای تأمین «درستبهموقع» میتواند در شرایط جنگی به یک نقطه ضعف تبدیل شود؛ زیرا این مدل برای افزایش بهرهوری طراحی شده و نه برای مقابله با اختلالهای طولانیمدت.
او پیشنهاد میکند آلمان ذخایر غیرمتمرکزی از ماسک، دارو و واکسن ایجاد کند و این اقلام را در چندین نقطه کشور نگهداری کند.
بر اساس این گزارش، بیمارستان دانشگاه اولم نیز خود را برای بدترین سناریوها آماده میکند. این بیمارستان یک تیم اختصاصی برای مدیریت بحران و افزایش تابآوری دارد و رزمایشهایی برای مقابله با حملات تروریستی برگزار میکند.
این مرکز اکنون بررسی میکند که آیا میتوان پارکینگ زیرزمینی آن را در صورت وقوع حمله به یک پناهگاه اضطراری بلندمدت تبدیل کرد یا خیر.
اودو کایزر، مدیر ارشد پزشکی بیمارستان دانشگاه اولم، درباره وابستگی آلمان و بخش بزرگی از اروپا به چین برای تأمین بسیاری از مواد اولیه مورد استفاده در تولید آنتیبیوتیکها و داروهای مسکن هشدار داده است.
بر اساس این گزارش، مقامهای حوزه سلامت آلمان تأکید دارند که حفظ فعالیت بیمارستانها در شرایط بحرانی تنها یک مسئله پزشکی نیست و مستقیماً با ثبات جامعه ارتباط دارد.
کایزر در این باره میگوید: «نظام سلامت برای عملکرد جامعه نقشی مرکزی دارد. انسجام اجتماعی و در نهایت روحیه عمومی مردم، تا حد زیادی به این بستگی دارد که آیا میتوانیم به وعده ارائه خدمات درمانی به مردم عمل کنیم یا نه.»
