اگر «نپال» را آب نبرده بود، احتمالاً در میانه انواع و اقسام «بحران و ریسک» در ایران، کسی پیدا نمی‌شد «فکر یا نگران» پدیده «ال‌نینو» و پیامدهای ثانویه آن باشد. «ال‌نینو» در خارج از آسیا و براساس تغییرات گرمایی در اقیانوس آرام رخ می‌دهد؛ اما مطابق دوره‌های تکرارشونده این پدیده جهانی، یکسری «دگرگونی جوی» در کشورهای مختلف از جمله ایران رخ می‌دهد.

این پدیده در ایران ابتدا به صورت «ناهنجاری بارشی» و سپس «سیلاب ناگهانی» بروز می‌کند. «ال‌نینو» در بهار سال ۱۳۹۸، دست‌کم ۵ استان در جنوب و جنوب غرب ایران را با «سیلاب‌های چندروزه» درنوردید؛ نزدیک به ۱۰۰ نفر نیز کشته شدند و حدود ۵ میلیارد دلار خسارت وارد شد.

پیش‌بینی‌های جهانی می‌گوید، پاییز امسال زمان تکرار «ال‌نینو» است. اقلیم‌شناسان ایرانی نیز براساس تجربه‌های مشابه قبلی، احتمال می‌دهند، «حجم بارش‌ها در ایران ۱.۵ برابر شود». در این صورت احتمال حادثه‌ای مشابه «سیلاب‌ناگهانی نپال» در شهرهایی از ایران وجود دارد.

ارتفاعات نپال، هفته گذشته با فروریزش یخچال طبیعی، دچار سیلاب و شستگی کامل یک روستا و تخریب اساسی چند شهرک مسکونی شد. تصاویر سیلاب نپال، ذهن‌ها در ایران را به یاد «۲ حادثه تلخ سیل سال ۱۴۰۱ امام‌زاده داوود تهران و سال ۱۴۰۳ رستوران دربند جاده چالوس» می‌اندازد.

خطر تکرار این حوادث در پاییز و زمستان ۱۴۰۵ بیش‌از هر زمان دیگری وجود دارد. برای کاهش این خطر، ۲ کار لازم است توسط مسئولان حوزه‌های آب و مدیران‌بحران صورت بگیرد. نقاط مستعد سیلاب‌های ناشی از «ال‌نینو» در ایران، تقریباً مشخص است.

آب‌خیزداری یکی از عملیات تاب‌آورسازی نقاط مستعد سیلاب است. اقدام دوم نیز نصب «سامانه هشدارسریع سیل» در ارتفاعات این مناطق است. حداقل نیمی از کشورها به این سامانه مجهز هستند.

هشدار سریع سیل می‌تواند ۲۰ دقیقه قبل از رسیدن سیلاب، اهالی پایین‌دست محل وقوع این حادثه را خبر کند.