جام جهانی فوتبال برای تیم ملی به پایان رسید، پایانی که چون شایسته‌اش نبودیم و برای بهتر از آن آماده می‌شدیم، حسرتش برای‌مان ماند. مطمئناً تیم ملی در زمین نشان داد که برای امتیاز گرفتن و ارائه نمایشی قابل قبول، همه کار می‌کند و درخشش بازیکنانی مثل رامین رضائیان و علی‌رضا بیرانوند نیز اثباتی بر این مدعاست اما یک نکته مهم در پیام دو بازیکن تیم بعد از جام متبلور شد؛ این که اگر چه شرمنده‌ایم اما قول می‌دهیم برگردیم و برای مردم ایران دوباره تا پای جان تلاش کنیم.

مهدی قایدی در پیامی که واژه به واژه آن رنگ و بوی غم و حسرت می‌داد، نوشت که «اشک‌های ما و مردم، سکوت بازیکنان و حسرتی که در دل میلیون‌ها نفر ماند، هیچ‌وقت از یاد نمی‌رود. اما عشق به این پیراهن، با یک شکست یا یک حذف از بین نمی‌رود. ما کنار هم ماندیم، چون دوست داشتن فقط برای روزهای برد نیست. امروز دل‌ها شکست، اما امید هنوز زنده است.» همین‌طور علی بیرو هم برای مردم نوشت «شرمنده‌ایم که رویای صعود را محقق نکردیم اما اگر بدانیم که فقط به اندازه چند ثانیه حال خوبی برای‌تان ساخته‌ایم، به خودمان می‌بالیم. «پشت همه این بدشانسی‌ها، حتما برمی‌گردیم و حق‌مان را از فوتبال می‌گیریم.» مطمئناً این روحیه در تیم ستودنی و البته برای رقبای آینده ایران خطرساز است؛ تیم ملی زخم خورده از جام جهانی برگشته و حالا رؤیای آسیایی و جام ملت‌های زمستان را در پیش خواهد داشت.