به گزارش پایگاه خبری تحلیلی ببین و بخون؛ پرسپولیس با کاهش میانگین سنی ترکیب خود و آغاز پروژه تغییر نسل، فصل تازه‌ای را آغاز کرده؛ مسیری که می‌تواند الگویی برای فوتبال ایران و پاسخی عملی به شعار‌های همیشگی درباره جوانگرایی باشد.

اردوی پیش‌فصل پرسپولیس در ترکیه تنها آغاز تمرینات برای لیگ بیست‌وششم نیست؛ این اردو نقطه شروع پروژه‌ای است که شاید مهم‌ترین تغییر سال‌های اخیر سرخ‌پوشان باشد. باشگاهی که پس از یک فصل ناامیدکننده، این بار به جای تکرار گذشته، تصمیم گرفته مسیر متفاوتی را انتخاب کند؛ مسیری که نامش «تغییر نسل» است.

فصل گذشته، پرسپولیس با یکی از مسن‌ترین ترکیب‌های لیگ وارد رقابت‌ها شد؛ تیمی که بخش بزرگی از بار فنی آن بر دوش بازیکنانی بود که سال‌ها برای این باشگاه افتخار آفریده بودند، اما طبیعت فوتبال اجازه نمی‌دهد هیچ نسلی تا ابد در اوج باقی بماند. پایان لیگ با رتبه ششم، زنگ خطری بود که باشگاه را به سمت تصمیمی بزرگ سوق داد.

مدیریت باشگاه و مهدی تارتار، به جای ادامه همان مسیر، دست به بازسازی زدند. خروج چهره‌هایی مانند سروش رفیعی، امید عالیشاه، مرتضی پورعلی‌گنجی، میلاد سرلک و حتی صرف‌نظر از جذب دوباره وحید امیری، تنها یک تغییر در فهرست بازیکنان نبود؛ این تصمیم، پایان یک نسل و آغاز نسلی تازه را رقم زد.

در مقابل، ورودی‌های پرسپولیس تصویری متفاوت از سیاست نقل‌وانتقالاتی باشگاه ارائه می‌دهد. در کنار چند بازیکن باتجربه، نفراتی مانند مهدی زارع، پوریا شهرآبادی و همچنین گزینه‌های احتمالی نظیر دانیال ایری، پوریا لطیفی‌فر و کسری طاهری، نشان می‌دهند نگاه باشگاه بیش از هر زمان دیگری به آینده معطوف شده است. از سوی دیگر، دعوت از استعداد‌های آکادمی مانند پویا اسمی و محمدرضا میرشفیعیان نیز ثابت می‌کند این پروژه تنها به خرید‌های بازار محدود نیست.

اعداد نیز این تغییر را تأیید می‌کنند. میانگین سنی بازیکنان جداشده حدود ۳۰ سال بود، در حالی که میانگین نفرات جذب‌شده به شکل محسوسی کاهش یافته و با تکمیل فهرست نقل‌وانتقالاتی، این عدد می‌تواند حتی به حوالی ۲۵ سال برسد؛ تغییری که در فوتبال حرفه‌ای، یک دگرگونی بنیادین محسوب می‌شود.

این همان نکته‌ای است که شاید مهم‌تر از هر چیز دیگری به چشم می‌آید؛ جوانگرایی، فقط یک واژه برای نشست‌های خبری نیست. سال‌هاست در فوتبال ایران از ضرورت اعتماد به نسل جدید صحبت می‌شود، اما در عمل، بسیاری از تیم‌ها همچنان به همان چهره‌های همیشگی تکیه می‌کنند. پرسپولیس، اما دست‌کم در نخستین گام، نشان داده که حاضر است بهای این تغییر را بپردازد.

این اتفاق، ناخواسته مقایسه‌ای با وضعیت تیم ملی نیز ایجاد می‌کند. در حالی که تیم ملی ایران با میانگین سنی بالای ۳۰ سال جام جهانی را پشت سر گذاشت و همچنان نشانه‌ای از تغییر نسل در آستانه جام ملت‌های آسیا دیده نمی‌شود، پرسپولیس بدون شعار، در حال اجرای همان نسخه‌ای است که سال‌ها درباره آن صحبت شده بود. تفاوت در اینجاست که جوانگرایی، زمانی معنا پیدا می‌کند که در ترکیب تیم دیده شود، نه فقط در مصاحبه‌ها.

البته این مسیر بدون هزینه نخواهد بود. تجربه نشان داده تیم‌های جوان معمولاً در هفته‌های ابتدایی لیگ با نوسان، اشتباهات فردی و کمبود تجربه مواجه می‌شوند. شاید پرسپولیس هم در آغاز فصل بهای این تغییر را بپردازد، اما در مقابل، تیمی پرانرژی‌تر، آینده‌دارتر و با قابلیت رشد در اختیار خواهد داشت؛ سرمایه‌ای که می‌تواند سال‌ها ستون اصلی باشگاه باشد.

نکته امیدوارکننده دیگر، کیفیت نسل تازه است. بازیکنانی مانند مهدی زارع، یعقوب براجعه، محمدحسین صادقی، علیرضا عنایت‌زاده، امیرحسین محمودی و دیگر استعداد‌های جوان، برخلاف تصور، کاملاً بی‌تجربه نیستند و بسیاری از آنها در رده‌های مختلف ملی یا لیگ برتر سابقه بازی دارند. این موضوع، ریسک پروژه تغییر نسل را تا حدی کاهش می‌دهد.

شاید هنوز برای قضاوت درباره موفقیت این پروژه زود باشد، اما یک نکته از همین حالا روشن است؛ پرسپولیس، برخلاف بسیاری از تیم‌های فوتبال ایران، تصمیم گرفته به جای تعویق انداختن یک جراحی اجتناب‌ناپذیر، آن را انجام دهد. اینکه این نسل جدید بتواند موفقیت‌های نسل طلایی سال‌های گذشته را تکرار کند یا نه، پاسخش را زمان خواهد داد، اما حداقل یک واقعیت انکارناپذیر است؛ سرخ‌ها این بار به جای تکرار گذشته، آینده را انتخاب کرده‌اند.