امارات متحده عربی در سال 1971 با حمایت‌های انگلستان از اتحاد هفت امیرنشین ابوظبی، دوبی، شارجه، عجمان، ام‌القوین، راس‌الخیمه و فجیره شکل گرفت. این کشور توانست با اتکا به درآمدهای نفتی امارت ابوظبی و جایگاه تجاری و مالی دوبی، مسیر توسعه اقتصادی را سریع طی کند. با این حال، ویژگی‌های ژئوپلیتیکی امارات، از جمله جمعیت بومی اندک، وسعت محدود، جغرافیای هموار و عمدتاً بیابانی و فقدان موانع طبیعی، ظرفیت‌های لازم برای تبدیل شدن آن به یک قدرت منطقه‌ای را به‌طور مستقل ندارد. از این رو، حاکمان امارات، به‌ویژه در ابوظبی، کوشیدند تا بر پایه ایجاد و تحکیم اتحادهای راهبردی با ایالات متحده و رژیم صهیونیستی، کاستی‌های ژئوپلیتیکی خود را جبران کرده و زمینه ارتقای جایگاه این کشور را به‌عنوان یک قدرت منطقه‌ای فراهم سازند. به همین دلیل، این امیرنشین در تهاجم آمریکا و رژیم صهیونیستی با وجود در اختیار دادن خاک و آسمان به آمریکا برای حمله به ایران، خود نیز مستقیم وارد جنگ شد. این میزان از شرارت امارات متحده عربی سبب شد تا این کشور بیشترین حملات موشکی ایران برای دفاع از خود را دریافت کند.

این پاسخ‌های شدید که برای آمریکا و امارات شوکه‌کننده بود، جاه‌طلبی‌ها و رویاهای منطقه‌ای این امیرنشین را با دیوار سخت واقعیت رو‌به‌رو ساخت و آسیب‌های فراوانی به آن وارد کرد. حال، این آسیب‌ها سبب شده تا ساکنین امارات از خود بپرسند که آیا تبعیت از امریکا و رژیم صهیونیستی توانسته است امنیت و بلند‌پروازی‌های این امارات را تامین و تضمین کند؟

واشنگتن پست در 24 ژوئن 2026 طی مصاحبه‌ای با برخی از فعالان اقتصادی ساکن امارات به بازتاب این تحولات در افکار عمومی امارات پرداخت. عمر البوسعیدی، 40 ساله ساکن امارات که تحصیل کرده فلوریدا و موسس شرکت مشاوره تجاری Global Possibilities Consulting است، گفت: «وقتی ترامپ برای اولین سفر خارجی مهم دوره دوم ریاست‌جمهوری‌اش به منطقه خلیج فارس رفت، احساس خوش‌بینی می‌کرد.» براساس این گزارش، البوسعیدی با اعلام سرمایه‌گذاری‌های دو تریلیون دلاری ترامپ در مراسم باشکوهی در عربستان سعودی، قطر و امارات، مطمئن بود که ترامپ متحد خوبی خواهد بود. او در ادامه گفت: «اما جنگ آغاز شد و ایران در تلافی، بیش از ۲۶۰۰ پهپاد و موشک به سمت امارات پرتاب کرد. در حملات بی‌سابقه در سراسر منطقه در هفته‌های اول جنگ، ایران به پالایشگاه‌ها، میادین نفتی، بنادر و هتل‌ها حمله کرد.»البوسعیدی گفت: «در امارات به ویژه به خاطر وعده ترامپ مبنی بر رئیس‌جمهوری بدون جنگ بودن، هیجان زیادی وجود داشت. ما به او باور داشتیم.» خالد الکعبی، یک مهندس ساکن امارات به واشنگتن پست گفت: «ترامپ فقط برای جهان مشکل ایجاد کرده و سپس دیگران را به حل آنها واگذار کرده است.»

یک شهروند۳۰ ساله غربی به نام تام که خواست نام خوانوادگی‌اش فاش نشود، سال گذشته از لندن به دبی مهاجرت کرده و در بخش بیمه مشغول به کار بود، به خبرنگار واشنگتن پست گفت که اقدامات ترامپ در طول جنگ، به‌ویژه وعده‌های مکرر و نادرست او مبنی بر پایان قریب‌الوقوع جنگ، اعتماد به او را از بین برده است. وی گفت: «او بی‌ثباتی وحشتناکی در منطقه ایجاد کرده است و کار را برای هر کسی که بخواهد او را دوست داشته باشد، واقعاً سخت کرد.»

نیل راجرز، ۵۷ ساله، و ریچارد لاکینگ، ۴۲ ساله، که اصالتاً انگلیسی هستند و در دبی زندگی می‌کنند، گفتند که جنگ شرایط را بدتر کرده است. راجرز گفت: «ترامپ جنگ را تشدید کرد و سپس به نظر می‌رسد که کنار کشیده است».

بخش قابل توجهی از جذابیت امارات برای سرمایه و نیروی انسانی خارجی، بر تصور ثبات و امنیتی استوار بود که از پیوند نزدیک این کشور با ایالات متحده و رژیم صهیونیستی ناشی می‌شد. با این حال، قرار گرفتن امارات در معرض تبعات مستقیم تنش‌های منطقه‌ای، این تصور را با تردیدهای جدی مواجه کرد. به همین دلیل بررسی‌ها از تلاش گسترده سرمایه‌گذاران برای انتقال سرمایه خود از امارات حکایت دارد؛ به‌طوریکه سرمایه‌گذاران خارجی از ابتدای جنگ تاکنون، صرفاً از بورس دبی، یک میلیارد و هفتصد میلیون دلار از سرمایه‌ی خود را خارج کرده‌اند.

این وضعیت نشان می‌دهد که اتحاد راهبردی امارات با آمریکا و رژیم صهیونیستی که ستون فقرات سیاست امنیتی این کشور بود در آزمون تقابل با ایران نه کارایی داشت و نه بازدارندگی؛ بلکه خود به عامل اصلی تبدیل امارات به هدفی مستقیم بدل شد.