در دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی، اتحاد جماهیر شوروی سابق، به عنوان یکی از قدرتهای برتر نظامی جهان، بخشی از فناوریهای پیشرفته خود در حوزه هوافضا و صنایع دفاعی را در اختیار چین قرار داد. در این میان، جنگنده میگ-۲۱ به عنوان یکی از معرو...
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی ببین و بخون، در دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی، اتحاد جماهیر شوروی سابق، به عنوان یکی از قدرتهای برتر نظامی جهان، بخشی از فناوریهای پیشرفته خود در حوزه هوافضا و صنایع دفاعی را در اختیار چین قرار داد. در این میان، جنگنده میگ-۲۱ به عنوان یکی از معروفترین و پرکاربردترین جنگندههای شکاری آن دوران، سهم عمدهای در تقویت نیروی هوایی چین داشت. این هواپیما که طراحی ساده و عملکرد مناسبی داشت، به سرعت در نیروی هوایی چین جایگاه پیدا کرد و پایهای برای توسعه نسل بعدی جنگندههای چینی شد.
با این وجود، تنشها و سردی روابط سیاسی میان دو کشور باعث شد که همکاریها متوقف شود و چین برای ادامه راه به فکر بومیسازی فناوری و تولید نمونهای مشابه اما پیشرفتهتر از میگ-۲۱ بیفتد. در این میان، یک تحول مهم رخ داد؛ نیکیتا خروشچف، نخستوزیر شوروی، به صورت غیرمنتظره و در اقدامی به ظاهر صلحآمیز، نامهای به مائو زدونگ ارسال کرد و پیشنهاد انتقال کامل فناوری و
اگرچه این حرکت از سوی چینیها به مثابه فرصتی برای تقویت توان دفاعی تلقی شد، اما آنها با تردید و احتیاط زیادی نسبت به آن برخورد کردند. به هر حال، یک هیئت بلندپایه به ریاست فرمانده کل نیروی هوایی چین که خود فارغالتحصیل آکادمی نظامی شوروی بود، به مسکو سفر کرده و قرارداد رسمی انتقال فناوری را امضا کردند. در ادامه، چند فروند میگ-۲۱ همراه با کیتهای فنی، اسناد و قطعات مورد نیاز به چین تحویل داده شد و خلبانهای شوروی به آموزش خلبانان چینی پرداختند.
اف-۷ اژدهای چینی با ریشه های روسی/ جنگنده ای که ۲۴۹ نقص میگ را جبران کرد+ جزییات
اما مشکلات فنی و عدم کامل بودن اسناد باعث شد که مهندسان و متخصصان چینی به مسیر مهندسی معکوس روی آورند تا بتوانند علاوه بر بازسازی کامل این جنگنده، ایرادات و محدودیتهای آن را نیز برطرف کنند. ادعای چینیها بر این است که توانستهاند ۲۴۹ مشکل بزرگ و کوچک میگ-۲۱ را شناسایی و اصلاح نمایند و ۸ سند مهم فنی که شوروی هرگز ارائه نکرده بود را به طور کامل طراحی کنند.
نتیجه این تلاشها، تولید جنگندهای تحت نام F-7 یا چنگدو J-7 بود که نسخهای بومی و اصلاح شده از میگ-۲۱ محسوب میشود. این هواپیما که به عنوان آخرین نسل از سری جنگندههای میگ-۲۱ شناخته میشود، با قابلیتهای بهبود یافته، از دهه ۱۹۶۰ تاکنون بیش از ۲۴۰۰ فروند در چین تولید شده است که نشان از موفقیت و خودکفایی چین در صنعت هوافضا دارد.
جنگنده F-7 دارای طراحی ساده، سبک و در عین حال چابک است که امکان مانورپذیری بالا در نبردهای هوایی را فراهم میکند. این هواپیما عمدتاً برای نبردهای نزدیک و عملیات شناسایی طراحی شده و میتواند به انواع موشکهای هوا به هوا و هوا به زمین مجهز شود. F-7 از یک موتور توربوفن بهره میبرد که توانایی رسیدن به سرعتهای نزدیک به ماخ ۲ (حدود ۲۱۰۰ کیلومتر بر ساعت) را دارد.
از لحاظ ابعاد، این جنگنده دارای طولی حدود ۱۴ متر، بالهایی با دهانه نزدیک به ۸ متر و ارتفاعی در حدود ۴.۵ متر است. وزن خالص آن تقریباً ۵ هزار کیلوگرم بوده و حداکثر وزن برخاست آن به حدود ۹ هزار کیلوگرم میرسد. برد عملیاتی این هواپیما بدون سوختگیری مجدد حدود ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ کیلومتر است که برای ماموریتهای منطقهای و دفاعی کفایت میکند.
F-7 به عنوان یک جنگنده چندمنظوره، عمدتاً در نقشهای مقابله هوایی، اسکورت، شناسایی و حتی حمله به اهداف زمینی به کار گرفته میشود. طراحی ساده و قابلیت تولید انبوه، این جنگنده را به گزینهای مقرون به صرفه برای بسیاری از کشورهای در حال توسعه تبدیل کرده است.
علاوه بر نیروی هوایی چین، این جنگنده به بسیاری از کشورهای آسیا، آفریقا و خاورمیانه صادر شده است و همچنان در خدمت برخی از این کشورها قرار دارد. به دلیل هزینه نگهداری پایینتر نسبت به جنگندههای مدرنتر و سادگی تعمیرات، F-7 در مناطق با بودجه دفاعی محدود، جایگاه ویژهای یافته است.
مهندسی معکوس و تولید انبوه F-7 نه تنها چین را از وابستگی مستقیم به فناوری شوروی رها کرد، بلکه پایهای برای توسعه جنگندههای پیشرفتهتر چینی مانند J-8 و J-10 فراهم نمود. این روند، نمونهای از رشد سریع صنعت دفاعی چین در دهههای گذشته است که باعث شده این کشور امروز یکی از قدرتهای مهم هوایی جهان باشد.
با وجود موفقیتهای فراوان، F-7 محدودیتهایی نیز دارد که مهمترین آنها شامل فناوری نسبتا قدیمی، تجهیزات الکترونیکی و راداری محدود و توان رزمی پایینتر نسبت به جنگندههای نسل چهارم و پنجم است. همچنین، به دلیل طراحی ساده، این جنگنده در مقابله با تهدیدات پیشرفته و جنگهای پیچیده امروزی ممکن است کارآمدی کمتری داشته باشد.
شنیانگ F-7 یا چنگدو J-7 به عنوان یکی از موفقترین پروژههای مهندسی معکوس چین، نشاندهنده تواناییهای فنی و صنعتی این کشور در عرصه دفاعی است. این جنگنده که با الهام از میگ-۲۱ شوروی توسعه یافته، نقش مهمی در تقویت نیروی هوایی چین و انتقال فناوری به صنایع دفاعی این کشور داشته است و همچنان در کشورهای متعددی به کار گرفته میشود. F-7 نمادی از خودکفایی و توسعه فناوری بومی چین در دورهای حساس از تاریخ روابط بینالملل و رقابتهای نظامی است.
ببین و بخون را در ایتا، روبیکا، پیام رسان بله و تلگرام دنبال کنید.
مرداد ۱۰, ۱۴۰۴
